Hoe kan ik mijn vriendin het beste helpen ? Is het echt normaal dat zij zo afstandelijk, liefdeloos...bijna geen knuffel meer...en (naar mijn inziens)uitvluchten zoekt voor alles en nog wat ? Zij zit sedert begin dit jaar in een depressie en neemt medicatie. Ze kan/wil niet zeggen wat er is. Praten erover zit er ook niet echt in met haar. We wonen niet samen doch onze relatie is zeer goed.
Man, 46 j

Uw welkomblad vind ik aanmoedigend en de inhoud zéér uitgebreid waarbij het gevoel van "er alléén voor staan" eventjes verdwijnt.

Een depressie hebben is ziek-zijn, met een sprankeltje hoop, bemoediging...; het woord depressie betekent voor mij: de hel van het lijden.
Waar kan ik terecht als er niemand beschikbaar is om te luisteren als een paniekreactie optreedt?
Voor mij moest de hulp komen (naast huisarts, psychiater en therapeut) van de persoon die het dichtst bij je staat, met je samenleeft...(objectieve en subjectieve kijk zijn belangrijk!)
Vrouw, 49 j

Uw site vind ik zeer aangenaam, een site die je niet moet missen. Depressie moet veelal een onderwerp zijn die vaker over gesproken moet worden.

Mijn vraag is : waarom verschillen de symptomen van mens tot mens? Behoort onaangename gevoelens op het hart vaker in de avond uren ook tot een symptoom van depressie, los van hartkloppingen en chronische pijnen en tekort aan energie ?

Antwoord Liga : Deze vragen vereisen een face-to-face gesprek, waarbij meer bekendheid van de context nodig is om er een zinnig antwoord op te kunnen formuleren. Daarom verwijs ik u door naar uw behandelaar (huisarts, desgevallend psycholoog of psychiater).

Vrouw, 20 j

De inhoud van uw site is heel nuttig. Waar vind ik persoonlijk hulp ? Bij mijn huisarts maar soms wil je wel meer om geholpen te worden

Antwoord Liga:

Naast uw huisarts zijn er ook gespecialiseerde hulp en nog heel wat mogelijkheden en alternatieven, o.a.:

-  Jongeren Advies Centra (www.jac.be)

-  Centra voor Algemeen Welzijnswerk, eerstelijnzorg (www.caw.be)

-  Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg, waar men op eigen initiatief, via de huisarts of via een ziekenhuis een afspraak kan maken (http://users.skynet.be/oase/allecgg.html)

-  Een privé-therapeut, die erkend wordt en die de nodige vooropleiding gevolgd heeft (www.vvkp.be)

Uw site vind ik eenvoudig en rustgevend ; ook een duidelijke inhoud. Misschien zou het interessant zijn een woordje uitleg dat er ook de mogelijkheid bestaat om je te laten opnemen in een gespecialiseerd ziekenhuis. Ikzelf heb dat veel te laat ontdekt (of toch nog op tijd?).
Vrouw, 45 jaar

Ik vind de inhoud van uw site zeer goed en men vind er alle antwoorden alsook getuigenissen van andere mensen die dit ook hebben meegemaakt, of er nog in zitten.

Ik heb er voor het moment geen woorden voor depressie omdat ik echt véél te diep zit iv met mijn depressie. Ik kan soms dat woord niet uitspreken. Ik voel mij schuldig elke dag omdat ik een zware depressie heb en mijn relatie met mijn vriend daardoor is stukgelopen (zijn 4 jaar te samen geweest waarvan we het laatste jaar hebben samengewoond) en de relatie met mijn 5 kinderen. Ik ben gewoon kapot en heb haast géén levenslust meer!

Alléén mijn kinderen houden mij nog juist recht.

Jou eigen huisarts kan jou het beste helpen en begeleiden, alsook een psychiater, alsook je eigen familie (vriend, echtgenoot en kinderen)

Vrouw, 40 jaar

Waar hulp vinden? Behandeling is belangrijk en helpt echt wel, ik spreek uit ervaring.
Op het diepste punt, kan men bij huisarts en psychiater hulp vinden, via een combinatie van antidepressiva en gesprekstherapie.
Al zijn contacten met goede vrienden en familie ook steeds belangrijk. Je hoeft niet iedereen hierover in te lichten, het is belangrijk om ook nog met vrienden op stap te gaan die er niet van op de hoogte zijn zodat je je eigen genezingsproces kan evalueren en niet altijd met je ziekte geconfronteerd wordt. Verder is het belangrijk om activiteiten te doen die je rust en ontspanning geven; sporten, sauna, massage, wandelen. Boeken lezen is er in het begint bij omwille van moeilijk te concentreren brein, maar eens de zwaarste fase voorbij, vind ik het interessant om je te informeren over psychische aandoeningen en methodes tot herstel. Er heerst nog een veel te groot taboe over depressies terwijl het toch relatief veel voorkomt. Al denk ik dat je niet kan begrijpen hoe het voelt als je het zelf nog hebt meegemaakt.
Mijn eerste depressie had ik rond mijn 18e door het verlies van 2 belangrijke personen in mijn leven. Mijn emotionele basis is stabiel door andere negatieve ervaringen. Die depressie ben ik gewoon zelf doorgekomen maar ze heeft wel anderhalf jaar geduurd.
Toen ik 30 werd kreeg ik mijn 2e depressie als gevolg van een accumulatie van stress en angsten. Deze keer heb ik direct beroep gedaan op antidepressiva en psychiater en eerlijk gezegd had ik dit gedaan, ik zou weten of ik dit vandaag nog zou kunnen schrijven.
Daarom mijn raad uit ervaring aan anderen die zich depressief voelen; schaam je niet, ga naar je huisarts, vertel je verhaal, hij zal zien of je medicatie nodig hebt en je doorverwijzen naar psycholoog of psychiater indien je dit nodig acht.
Er is echt wel genezing mogelijk, een emotionele hel doorstaan is echt niet nodig, je hoeft dit alleen te verbijten!

Vrouw, 31 jaar

Voor mij, depressie betekent steeds terugvallen op wanhoop en negativisme, ondanks vrolijke periodes tussendoor.

Man

Deze site is heel geschikt, ook voor mijn partner, die soms met de handen in het haar zitHet woord depressie? Futloos en down voelen zonder er een echte reden toe is.  Ik dacht vroeger trouwens altijd dat een depressie niet meer kon opkomen wanneer je getrouwd bent met de ware en alles rozengeur en manneschijn is (zoals in onze relatie), niet is minder waar...helaas....

Man 26 jaar

Ik vecht zelf al 3 jaar met depressie en ik heb gevoeld dat het heel belangrijk is om te voelen dat er NOG mensen zijn met hetzelfde gevoel.
Depressie is ‘een donker verstikkend deken dat zo uitgestrekt is, dat je er niet meer onderuit geraakt’
Voor mij, eender wie echt WIL helpen, maar het zelf niet heeft gevoeld, kan nooit voldoende helpen.
Vrouw, 25 jaar

Uw site vind ik aangenaam en rustig.
Eerlijk gezegd vind ik, voor mezelf dan wel, te weinig info over depressie en de verschillende mogelijkheden van behandeling zo ook bv over opname en dagtherapie.
Depressie is wel degelijk een ernstige ziekte, je weet nooit vooraf waar het eindigen zal.
Waar en bij wie hulp vinden? Uiteraard op de 1ste plaats professionele mensen en daarna je naaste familieleden maar zeker niet te vergeten zijn vrienden !!!  Je leert ze dan pas echt kennen.
Vrouw, 35 jaar

De zelfzorgmethode is gebaseerd op eigen ervaringen en op een cursus georganiseerd door de Dienst Geestelijke Gezondheidszorg Veurne-Diksmuide.

De groep komt om de 14 dagen samen te Koksijde, te Veurne en te Diksmuide.

Antwerpen : Lichtstraal, een zelfhulpgroep depressie. Samenkomsten om de 14 dagen op maandag van 13 tot 15.30uur in Hove. Info: Mariette Willeme 03/289.52.08 – zhlichtstraal@hotmail.com

Ik ben 20 jaar en al 4 jaar depressief, ben het eerste half jaar in behandeling geweest bij een psychiater,omdat het hier zo slecht was verlopen wou ik nooit meer in behandeling.
Ik heb concentratieproblemen, ik slaap slecht, ik zie alles zwart, ik huil vaak zonder reden en ik denk vaak aan zelfdoding.
Ik zou al een hele tijd de stap willen zetten om mijn huisarts hierover in te lichten zodat ik medicatie zou krijgen om eindelijk een behandeling te kunnen starten, nu is het probleem dat ik niet weet hoe ik dit moet aanpakken,
Ik durf de stap zelf niet zetten om naar mijn huisarts te gaan omdat ik niet weet wat ik juist moet zeggen.
Depressie heeft vooral een invloed in die mate dat ik van de fysieke ongemakken afwil (duizeligheid, slapeloosheid, prikkelbaarheid, enz.) en gewoon het leven van vroeger terug wil..

Ik zit momenteel in een huwelijkscrisis, en heb heel veel verdriet daardoor. Met wie kan ik daarover praten, als toch alles aan mij ligt volgens mijn man. Ik ben namelijk heel jaloers, omdat altijd maar zijn vrienden op de eerste plaats staan. Ik ben er kapot van. Misschien dat de mensen uit de naaste omgeving kunnen mij helpen, maar die zien niet
wat de persoon meemaakt op (zoals ik nu) dat moment telkens draait alles op ruzie uit.

Ik denk dat ik gek wordt…

Mijn man (57 jaar) heeft depressieve symptomen. Hij kan zijn verleden niet vergeten (het is ons 2de huwelijk), op zijn werk voelt hij zich sinds een jaar bijlange niet meer goed alles is er veranderd en in de slechte zin, op de beurs is hij veel verloren, hij beklaagt zich het feit dat hij verkeerde investeringen gedaan heeft, hij voelt zich niet thuis bij ons (!!), ik heb alles zegt hij en hij niets (hetgeen absoluut niet waar is) dit komt allemaal naar boven als hij veel pinten gedronken heeft.  Telkens krijg ik de volle lading, tijdens het "gewone" dagelijkse leven is hij niet moeilijk en normaal.  Hij heeft nergens meer zin in en volgens hem blijft dit zo tot aan zijn dood.  Het kleinste detail wordt 1000 maal uitvergroot als hij in zo'n (dronken) bui is.  HIJ WIL GEEN HULP !!  Wat kan ik doen ?  Ik ben radeloos.
Vrouw 51j

Mijn eigen manier van ontspanning ? Ik kies regelmatig voor gezonde alternatieven waar ik me goed bij voel… en de keuze heb ik tussen: wandelen, joggen, zwemmen, muziek beluisteren, muziek maken, lekker koken, uit eten gaan, vrienden uitnodigen, in de tuin werken, een familiebezoek, zonnen, iets voor mezelf kopen, een boek lezen, schilderen of tekenen, schrijven,…

Als hulp zijn partner, familie, dokter belangrijk personen als die tevens vertrouwenspersonen zijn. Verder kunnen zelfhulp-groepen, waar mensen hun verhalen met lotgenoten kunnen delen, zeer nuttig zijn. Vooral concrete zaken en afspraken zijn noodzakelijk bij een depressie. Ik vind het jammer dat er zoweinig samenwerking is tussen dokters en zelfhulpgroepen.

Vrouw, 52j

Ik heb een aantal bedenkingen, bij dingen die ik lees en hoor in verband met depressie.
Zo lees ik vaak in artikels over depressie dat de hulpverlening dezer dagen veel toegankelijker geworden is dan 10 jaar geleden. Spijtig genoeg kan ik dit alleen maar ontkennen. Toen ik 9 jaar was en aan mijn omgeving probeerde duidelijk te maken dat het echt niet meer ging, kon ik geen enkele manier bedenken om dat te doen. Zelfs letterlijk zeggen: 'Ik kan niet meer', was
geen optie. Toen ik op mijn 14de met een schaar in mijn arm kerfde om aandacht te trekken, had mijn omgeving het eindelijk door.
We zijn nu meer dan 10 jaar verder. Moest ik deze dagen een puber van 14 jaar zijn, ik weet zeker dat ik opnieuw in mijn arm zou moeten kerven om mijn omgeving te vertellen dat het me niet gaat!
Ook is het zo, dat gespecialiseerde hulpverlening nog altijd niet toegankelijk is voor iedereen! Nu moet je weten dat de meeste mensen met een zware depressie door hun ziekte (door het niet meer kunnen functionneren in de maatschappij) in de onderklasse belanden en niet over de financiële middelen beschikken om een gespecialiseerde behandeling te volgen!
Er bestaan wel de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg, maar die zijn vaak te weinig gespecialiseerd om iemand met een zware depressie te begeleiden!
Dan zijn er nog de anti-depressiva's. Die worden vaak door gewone huisartsen voorgeschreven en ik heb de indruk dat huisartsen er vaak te weinig kennis van hebben...
Ik zou graag eens een debat willen voeren met een psychiater: persoonlijke
ervaring versus wetenschap. Dat hoeft niets te maken hebben met de media.

Mijn vriendin heeft al een tijdje een soort van depressie. Zij zit met iets in haar hoofd dat haar allerlei negatieve dingen geeft zoals slecht slapen, beginnen de maagzweer, enz..
Ik heb haar al gevraagd wat er is maar ze wil het niet zeggen. Een ding weet ik zeker, er is iets.
Zij wil niet zeggen wat er is en ik weet niet waarom. Telkens als ik erover wil praten word ze ofwel kwaad ofwel zegt ze gewoon niets.
Ik word er echt gek van, ik zit er constant mee in mijn gedachten, ik heb advies nodig.
Wim

Ik ben 20 jaar en al 4 jaar depressief, ben het eerste half jaar in behandeling geweest bij een psychiater, omdat het hier zo slecht was verlopen wou ik nooit meer in behandeling.
Ik heb concentratieproblemen, ik slaap slecht, ik zie alles zwart, ik huil vaak zonder reden en ik denk vaak aan zelfdoding.
Ik zou al een hele tijd de stap willen zetten om mijn huisarts hierover in te lichten zodat ik medicatie zou krijgen om eindelijk een behandeling te kunnen starten, nu is het probleem dat ik niet weet hoe ik dit moet aanpakken,
Ik durf de stap zelf niet zetten om naar mijn huisarts te gaan omdat ik niet weet wat ik juist moet zeggen.

“Het missen van een partner” - man 41j

“Een hel zonder einde” - vrouw 30j

“Wanhopig iets positiefs zoeken, niets vinden, geen zin meer om te zoeken, niets voelen" – vrouw 41j

Soms wil je iets veranderen, maar voel je dat het ‘tij’ niet meezit. Een half jaar later lijkt alles te kloppen en word je op vleugels gedragen. Voor alles is een tijd. Er is een tijd van zaaien en van oogsten. Een tijd van komen en van gaan. Wie het vermogen heeft precies aan te voelen waarvoor de tijd rijp is, heeft meestal wind mee. Dit geldt op maatschappelijk gebied, en niet minder in je persoonlijke leven.

De seizoenen zijn hiervoor goede aangevers. Ze hebben een enorme invloed op leven.

Ieder seizoen creëert andere behoeftes en versterkt andere vermogens.

Als je met het seizoen meebeweegt, zwem je niet weerbarstig tegen de natuurlijke stroom op, maar laat je je erdoor dragen.

Mijn opinie over de inhoud? Duidelijk ook en goede links naar aanverwante sites

Mijn verwachting? Ik ben al 18 jaar depressief en heb jullie site ontdekt via de krant. Ik mis een rubriek of een ander site waar je in contact kan komen met lotgenoten zodat je weet dat je niet alleen op de wereld bent met dezelfde problemen. Vaak kunnen depressieve mensen hun gevoelens en problemen zeer goed verstoppen en daarom is er nood aan meer openheid en uitwisseling van gevoelens.

Wat betekent voor mij het woord depressie? Vechten om te leven.

Waar kan ik hulp vinden?: Mensen in je directe omgeving: partner, kinderen, collega's door begrip te tonen. Dit kan er pas komen als er meer info verspreid wordt via televisie, kranten, enz... zodat mensen meer begrip opbrengen voor de ziekte en de ziekte serieus nemen. De ziekte wordt nu nog teveel beschouwd als een "gek" en iemand die zich laat gaan, die geen karakter heeft, edm. Er wordt ook geen rekening gehouden met mensen die chronisch depressief zijn en toch nog deel willen uitmaken van de maatschappij en willen blijven werken ondanks de dagen die je soms met moeite doorkomt door zware vermoeidheid en negatieve gevoelens.

Dit omschrijft vaak hoe ik me voel, maar het willen wil ik niet, het is meer een kreet van ik kan het niet meer aan, het gaat me niet af. Ook STOP omschrijft goed depressie voor mij: stop met mezelf wijs te maken dat alles goed komt, stop met mezelf happy te maken.

Hulp kan ik wel vinden bij een psychologe en de huisarts. Maar dit gaat bijna enkel alleen als de persoon er zelf voor open staat en als die persoon een goede band heeft met de psychologe of huisarts.

Velen zeggen vaak familie en vrienden, maar mensen met een depressie (waaronder ik) zonderen zich vaak af en tonen zich niet zoals ze zich voelen. Niemand in mijn school weet hoe ik me vanbinnen voel. Ik ze een heel groot masker op en dat helpt op school om me erdoor te slepen. Maar als ik thuiskom (woon alleen) dan valst mijn maskertje soms af en dan voel ik me heel klein en alleen. Ik heb niet veel mensen rondom mij, dus eigenlijk kunnen enkel mijn kat en mijn psychologe me helpen.

We zijn nu ongeveer drie maanden nadat men de diagnose “depressie” bij mij heeft vastgesteld en ik voor het eerst hier geneesmiddelen voorgeschreven heb gekregen.
Ik heb nl een hartaanval gekregen, een half jaar geleden. De confrontatie met de “eindigheid” van het leven kwam voor mij hard aan.
Het gaat nu echt goed met me, maar toch heb ik de hele tijd het gevoel dat ik me op glad ijs bevind.
Mijn dokter legde me uit dat dit normal is: een antidepressivum heft immers geen invloed op het normale spectrum van gevoelens en ik moest dus niet verwachten me altijd gelukkig te voelen.
Ik voel me nu al veel sterker.
Voor ik startte met de behandeling met antidepressiva, was ik bang voor sterke gevoelens. Ik vreesde dat ik eraan ten onder zou gaan. Ik voelde liever helemaal niets en was liever innerlijk verdoofd.
Nu besef ik dat ik echt gezond ben.
Nu voel ik hoe het is om echt ten volle te leven.
Ik ging opnieuw aan het werk, begon het oude prieeltje in onze tuin op te knappen en ging zelfs akkoord met het voorstel van mijn vrouw om dit jaar eens zonder de kinderen op vakantie te gaan.
Christian

Ik wist niet wat het woord “herval” echt betekende voor ik het zelf meemaakte. Ik heb het altijd gehaat om pillen te moeten slikken, maar eigenlijk was het eerder toeval dat ik minder medicijnen begon in te nemen.
Toen het gebeurde, voelde ik me al twee maanden genezen.
Op een dag vergat ik gewoon mijn geneesmiddel in te nemen.
Omdat ik me de hele dag door goed voelde, dacht ik dat ik waarschijnlijk genoeg had aan een kleinere dosis geneesmiddelen.
Ik kon waarschijnlijk wel om de andere dag een pil innemen, zonder dat ik mij daardoor slechter zou gaan voelen.
De volgende week deed ik dat dan ook. Ik voelde me nog altijd goed en maakte al plannen om nog slechts een half pilletje in plaats van een heel om de twee dagen in te nemen.
Op het einde van de tweede week voelde ik me minder goed, maar ook het weer was slechter geworden. Ik maakte mezelf wijs dat de reden was waarom ik mij slechter voelde. Een paar dagen later voelde ik me alsof ik het dak op m’n hoofd kreeg.
Mijn beste vriend merkte mijn stemmingsverandering op en overtuigde mij dat ik tegen m’n dokter moest zeggen wat er aan de hand was.
Zo maakte ik kennis met de betekenis van het woord “herval”.
Mijn arts legde mij ook uit wat het begrip “onderhoudstherapie” bij depressieve episodes betekent. Een voldoende grote dosis moet gedurende een langere tijd genomen worden om te zorgen dat de verbetering blijvend is. Zodra ik opnieuw de juiste dosering innam, voelde ik me na een paar weken opnieuw beter.